زنانه

رنگ مو نيز از خصوصيات بارز بود كه تا چه حد پسنديده و ناپسند بوده باشد و مقبولترين، در آن روزگار تيرگي آن بود كه هر چه زيادتر به خرمائي و سياهي مشكي ميگرائيد جالبتر مي آمد، و هر چه بي رنگ تر و كمرنگ تر بود نا مقبول تر و نا

نا مطبوعتر از همه، موي بور و زرد و صاف و ابريشمي و افتاده بود كه كمتر جلب نظر مي نمود.

همچنانكه هر چه ابرو، پرتر و پر پشت تر و كشيده تر و پيوسته تر و سياه تر و چشمان هر چه درشت تر و سياه تر و داراي موهاي سياه بلند بود طالب زيادتر پيدا مي نمود و تنها جمله اي كه بس بود تا خواستگار مخالفي بر زبان آورده، داماد را از زن يا دختري دلسرد نمايد آن بود كه بگويد: ﴿ بوروير﴾ خاصه اگر با بوري و كمرنگي مو، چشمان زاغ نيز همراه مي شد كه بگويند ﴿ زاغ و بور و وير و وارفته ﴾ تا كار خراب كنند.